move : revista cultural
              arte

Hannah Höch (1889-1978), ou HH, como ela firmaba as súas obras, é unha das poucas mulleres que se pode gabar de ter participado de xeito fundamental no movemento vargardista do Dadá berlinés (1918-23). Parella de Raoul Hausmann durante aquel tempo, non só contribuíu á creación da fotomontaxe como técnica artística direccionada á protesta social, senón que a dignificou coma arte durante toda a súa vida, experimentando a través dela a enorme vontade expresiva que a caracterizaba.
HH pasará á historia vinculada ao dadá, á fotomontaxe e ás reivindicacións femininas, pero a súa vida e a súa obra é moito máis completa que isto, caracterizada pola multidisciplinariedade, a enorme capacidade de inventiva e a renuncia a adscribirse a ningún dogma. A pesar disto, ou precisamente por elo, HH foi esquecida sistematicamente pola crítica e relegada, coma tantas outras mulleres artistas, a un papel de consorte nos logros das súas afamadas parellas masculinas. O testemuño de Hans Richter na súa “Historia do dadaísmo” dá calafríos só con lelo: despois de calificar a Höch coma un “peso liviano” dentro do dadá, sitúa o seu maior talento en conseguir sándwichs e cervexa para as reunións do grupo en tempos difíciles.
Só na segunda metade do s.XX fíxose algo de xustiza con esta creadora contemporánea, a raíz da chamada “segunda vaga feminista” e co rexurdimento da fotomontaxe coma medio artístico (a obra de Martha Rosler nos 70´s dá boa fe disto).
O seu “Retrato dunha vida”(1972) resume do xeito máis consecuente (a través dunha fotomontaxe) a vida desta creadora dedicada a innovar, comunicar e reclamar os dereitos daqueles que non os tiñan. Comezando por ela.